Wiosna i Święta

Jest! Wreszcie mam pierwsze oznaki wiosny. W moim ogrodzie zakwitły krokusy, z ziemi wychylają się listki tulipanów i hiacyntów. To jest bardzo dobry znak. Jak tylko będzie codziennie mocno świeciło słońce to i te płachty śniegu znikną. Codziennie oglądam prognozę pogody i zdaję sobie sprawę, że w ten świąteczny weekend nie będzie upalnie ani wiosennie. Ale wiem, że już jesteśmy bliżej, niż dalej do wiosny. Jednak niezmiennie jak co roku, życzę wszystkim pogodnych i radosnych świąt.
M.

Pierwszy dzień wiosny!

I co? Oszaleć można. Znów pada śnieg i zima wróciła. Nie powiem, fajnie było w grudniu, w styczniu i w lutym, ale marzec i mnie optymistkę dobił. Te kilka dni ze słońcem tak nas ucieszyło i rozmarzyliśmy się nad wiosną. A tu powrót zimy. Żadnego wpływu na to nie mamy, ale już i mnie dopadła depresja. Jakoś my dorośli jesteśmy słabsi pod tym względem. Mój czterolatek ma całkiem inne podejście. Nadal jeździ na rowerze w zaspach, bo co to za różnica, czasem tylko mówi, że trochę ślisko i cieszy się ogromnie, że po spacerze może sobie odśnieżać podwórko i ma z tego powodu tyle radości. Też bym tak chciała. Mieć taką radochę z zimy w marcu i we wszystkim widzieć te dobre strony. Szkoda, że nie umiem się wcielić w rolę dziecka. Wszystko widzę dość zadaniowo, że trzeba odśnieżać, a człowiek by wolał poleżeć, że samochód zasypany i przed każdym wyjazdem trzeba się namachać szczotką, że znowu te kozaki zakładamy i czapki okropne, od których już mi się włosy elektryzują i jak ja wyglądam. A dziecko nic z tego. Cieszy się, że można się pobawić, a ubrać się to żaden problem i kozaki i czapki im wcale nie przeszkadzają.

A w moim ogrodzie żadnego krokusa ani przebiśniegu nie widać!

M.

Dość!

No naprawdę basta! Ile można?! Jak zobaczę jeszcze jeden płateczek śniegu to rzygnę. W Rzymie jest 11 stopni, a za parę dni ma być 17. Bilet na jutro kosztuje 300 zł. Somebody stop me!
K.

Monotonia. Wszystko wina zimy..........

Brakuje mi cierpliwości. Odliczanie do dwustu nie pomaga. Głębokie wdechy i wydechy też nie pomagają. Na rynku mamy mnóstwo kursów: asertywności, kreatywności, języków obcych i wiele innych, ale nie natknęłam się na kurs cierpliwości. Jak nie krzyczeć bez powodu? Czemu wszystko nas irytuje? I jeszcze te poniedziałki. Po weekendzie tak trudno przejść na tryb codzienności, sama z chłopakami. Wszystko wydaje się bez sensu i jest potwornie męczące. Powtarzalny tryb dnia dzieci ułatwia funkcjonowanie, ale i wprowadza monotonie, która po tych kilku latach obrzydła mi.

M.

Drogi i bezdroża

Czy jestem jedynym kierowcą, dla którego wszystkie drogi są takie same? Nie odróżniam mostów, nawet nie wiem, który jak się nazywa! Nie znam się na tych wszystkich trasach z nazwami, ulicach, drogach i czymś z dziurami, po czym muszę katować mój biedny samochód. Mam nawet problem z powrotem do własnego domu. Bo jednej drogi nie ma, a narobili wiaduktów i rozjazdów i zapomnieli dobrze opisać. Zresztą, po co to wszystko jak i tak stoimy wszędzie w korku. Ja nawet wiem, o której gdzie będę stała.  Do tego zawsze ktoś zadzwoni, a ja kompletnie nie umiem zmieniać biegów i gadać przez komórkę, a o pisaniu smsów nie wspominając. Jak dotrę do wyznaczonego celu to siedzę i oddzwaniam i wszyscy tacy zdziwieni, że stosuję się do przepisów i szkoda mi na mandaty za używanie komórki w aucie. I jeszcze dzieci jak nie ma takiej potrzeby to zasną w fotelikach i później marudzą, bo je budzę jak dotrzemy do domu albo są ekstra wyspani i ani myślą iść spać o ludzkiej porze. Także moją nową lekturą będzie atlas samochodowy Warszawa i okolice.

brak czasu

Natchnął mnie ostatnio przeczytany felieton. Jak to jest z tym brakiem czasu i organizowaniem? Jak wiadomo każdej matce Polsce, nie tak łatwo zaplanować sobie dzień jak ma się pod opieką dwójkę dzieci i jest się samym. Monotonia mi doskwiera, ale może warto by zastanowić się nad planem dnia przy najmniej do czasu powrotu męża do domu. Może ktoś ma jakieś dobre rady? Wydaje mi się, że czasami marnujemy nasz cenny czas i rozprawiamy się z nieistotnymi rzeczami. Muszę się przyznać, ze ciężko zrezygnować z perfekcjonizmu jak ma się taki ciężki charakter. Zawsze chcę, aby wszystko było na swoim miejscu, denerwują mnie walające się po podłodze zabawki, więc je sprzątam. Nie wspominając już o notorycznym odkurzaniu, bo brud mnie doprowadza do szału. Czy przesadzam? Starszy syn nawet zasugerował, że znowu sprzątamy, a po co jak jest czysto i czemu on znowu musi zbierać zabawki? Ostatnio nawet z wściekłości złamałam mopa i teraz muszę, popylać ze szmatą jak kobiety w poprzedniej epoce (ciężko kupić mopa!). Tak się zastanawiam, że może w domu nie musi być sterylnie, obiad nie zawsze musi być z dwóch dań i z deserem własnej roboty, nie wszytko trzeba prasować, a zabawki postaram się omijać, w końcu i tak nie są moje i nie ja się nimi bawię. Dodatkowe minuty mogłabym poświęcić na pomalowanie paznokci (już nie pamiętam, kiedy były w kolorze czerwonym), albo na dobrą książkę. Jest też prawdopodobieństwo, że wylądowałabym na podłodze budując most albo kolejkę, a plusem byłby uśmiech dziecka, ale czy ja dam radę?

Różowe okulary...

Przeczytałam, że każde niewłaściwe zachowanie naszego dziecka to wina rodziców, którzy kiedyś może nawet nieświadomi popełnili jakiś błąd w wychowaniu i teraz pokutują. Czasem mam wrażenie, że to niestety w 100% prawda.  Staramy się, nie powiem, że nie. Znam wielu rodziców, którzy starają się i przejmują się swoją nową rolą. Problem chyba polega jak zwykle na braku czasu i na natłoku informacji. Z braku czasu nie mamy, kiedy pogłębiać wiedzy o dzieciach, jedzeniu i wychowaniu. Czerpiemy sporą dawkę wiedzy od własnych rodziców, lekarzy, znajomych innych mam, z poradników dla rodziców, z różnych książek, z blogów, na forach i portalach internetowych. Tylko, co jest właściwe, którą informację wybrać i uznać za dobrą. Oczywiście, wszystko też zależy od dziecka i od rodziców. Jaki mają styl wychowania i co chcieliby osiągnąć. Ale jak jedna metoda u nas nie zadziała to chwytamy się innej zazwyczaj bardzo odmiennej. Czy tym wszystkim nie wprowadzamy ogromnego zamieszania w życiu naszych dzieci. I jak wybrać tę metodę nadającą się właśnie dla naszej pociechy. Czy jak nasze dziecko nie chce jeść obiadu to powinniśmy odpuścić, a jeśli tak to jak długo to ma trwać? Czy lepiej za proponować deser jak zje obiad? Ale co jak nie jest zainteresowane deserem? Kupowanie zabawek w zamian za zjedzony obiad, zrujnuje nasz budżet, i nie zawsze działa, przy najmniej na moje dziecko. Wciskanie na siłę jedzenia do buzi to przemoc fizyczna i psychiczna, dlatego odradzam zawsze i mam nadzieję, że nikomu nie przyjdzie to do głowy! A gdy dziecko ma tylko jedno ulubione danie, albo dwa, to, co robić mu to na zmianę przez wszystkie dni w roku, zamykać oczy przy gotowaniu, bo nam już obrzydło, a co w takiej sytuacji myśleć o zdrowym jedzeniu, o ilości dostarczanych witamin, o ilości i jakości posiłku? Każdy przeczytany przeze mnie artykuł dotyczył tylko jednej metody i zawsze autor uznawał, że jest ona najlepsza. Zawsze brakowało mi złożoności problemu. To nie jest prosta kategoria typu mam w domu niejadka. To jest raczej kwestia chciałabym, aby moje dziecko odżywiało się zdrowo, ale nie chcę, aby posiłki były najgorszym momentem w ciągu dnia. Nie chcę go zmuszać, chcę, aby był zdrowy, a to, co jemy ma znaczenie. Nasz pediatra twierdzi, że przy pełnej lodówce dziecko głodne chodzić nie będzie, a przegłodzenie dziecka może mu pomóc, na pewno się złamie na obiadek. Niestety to też błędna teoria. Nie sprawdziła się u nas. Dziecko jest zawzięte, a ja za miękka. W lodówce zawsze są zdrowe produkty, ale dziecko zawsze wybierze te swoje ulubione i mamy znów to samo menu od 2 lat. To samo jest z tak zwanym złym albo niepoprawnym zachowaniem. Takim, którego tak naprawdę to my nie akceptujemy. Jeśli ktoś mi powie, że tylko grające zabawki są irytujące to jest w błędzie. Wystarczy jak maluch zacznie grać na garnkach i wcale nie przeszkadza mu to łomotanie.  I tak od rana do wieczora. Budzisz się i zasypiasz z tym łomotaniem. Jeśli jako nastolatek będzie kiedyś grał na perkusji to będę przygotowana. I co z tymi dziećmi, które jeszcze nie mówią. Domyślasz się, o co chodzi, ale jak zaczyna krzyczeć, marudzić i drzeć się  wniebogłosy to tracisz cierpliwość. Ja tak mam. Powtarzam sobie mantrę oddychaj, oddychaj, oddychaj.….. i nie krzycz, nie krzycz, nie krzycz……. Niestety nie zawsze pomaga. Wtedy dzwonię pod dowolny numer z komórki i drę się, że nie daję już rady. Odkąd mam dzieci moja lista numerów w telefonie została ograniczona do tych, którzy są jeszcze w stanie wysłuchać mojego narzekania. Moja cierpliwość wisi na włosku i mam tego świadomość, dlatego tak bardzo staram się, aby popatrzeć na wszystko przez różowe okulary. Oswajam się z myślą, że na niektóre sprawy nie mam wpływu, a z innymi muszę poradzić sobie sama. Jakoś tak zawsze było i dałyśmy rade droga K. Obiecuję Ci, że zima już odchodzi. Wytrzymajmy do końca tego tygodnia i cieszmy się, że nie ma temperatury -10, bo wtedy bym płakała! (z tym tańszym gazem z Rosji to ktoś nas okłamał, jak ktoś nie wierzy niech zamieszka w domu pod Warszawą).

I na koniec optymistycznie! Chodźmy upiec ciasto drożdżowe!